Przejdź do głównej zawartości

Wilk

 

Wilk

 

Patrzę na matkę.

Łbem wskazuje las —

— Już czas.

 

Opuszczam głowę,

zerkam w bok -

jej oczy zimne.

 

— Musisz —

warczy -

zaciska kły.

Echo

warkot niesie.

 

Podkulam ogon,

biegnę w dal.

 

Las wita

swoim mrokiem.

 

Nozdrzami węszę,

spinam grzbiet —

tego uczyła

matka.

 

Biegnę —

wiatr pieści

moją sierść.

 

Coś błyska

wśród zieleni.

 

Podchodzę

nisko.

 

Rozwartą paszczę

widzę.

 

Zapuszczę się

daleko w głąb -

odetchnę tam.

 

Mijam konary

starych drzew,

błękitną rzeczki wstęgę.

Migają cienie.

Mija czas.

 

Wolności czuję woń.

 

Zapada noc

i ciemność z nią,

lecz dobrze widzę

w mroku.

 

Nie straszna noc,

gdy oczy mam

i czujny słuch,

a do obrony

zęby.

 

Usypia noc,

kołysze las,

drzewa szepczą

wiekową pieśń:

 

— Mój wilku młody,

jużeś z nas.

Dorota D. marzec 2026


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Aura

  Miłość ma ciepłe dłonie, jest niespieszna. Patrzy i widzi, dostrzega. Jest tylko ta chwila. Uśmiech zakwita. Gest płynie. Słowa leczą. Dwoje ludzi. Wspólna przestrzeń. Jedno pole. Obowiązek jest zimny. Z automatu. Robi, co musi. Słowa ranią. Martwe oczy nie widzą. Lepkie, smoliste powietrze. Dwa zjeżone pola. Bez części wspólnej. Rozłam. Miłość jest wyborem. Obowiązek — trwaniem. A trwanie bez serca zamienia żywe ciała w puste formy.
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Ty, która przychodzisz

  Ty, która przychodzisz bez zaproszenia, nie pytasz o status, o wiek, o plany na jutro.   Uczciwa. Bezkompromisowa. Nieprzekupna.   Ty, której jedni się boją, a inni wyczekują. Nieugięta.   Wybierasz sama — czas, miejsce, osobę.   Dla jednych jesteś wrogiem. Dla innych wybawieniem. Dla nielicznych — kochanką ekstatyczną, żegnaną krzykiem ciemności.   Noc Mała Śmierć Otula czernią i cieniem codziennie.   Odchodzi dzisiaj. Jutra nie ma. Jeszcze.   Nowy cykl. Poranek. Trochę inna Ja.   Ty niezmienna — ukryta pod powiekami — Czekasz.   02/03/2026 Dorota D.
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Szarość

  Szarość  szary dzień ludzie bloki szkoła praca dom sama razem sama po cyklu kolejny kolejny szarość Dorota D. marzec 2026   Ten wiersz powstał ze wspomnień uczuć i refleksji (mnie kiedyś), obserwacji powtarzalności codzienności.  
Prześlij komentarz
Czytaj więcej