Przejdź do głównej zawartości

Pomiędzy

Pomiędzy

Siedzę sama.
Pusty pokój.

Cisza
odbijana
    między
ścianami.

W rogu
zegar
wybija takt —

tik
  tak
tik
  tak

Myśli krążą
niestrudzenie.

— I co tak siedzisz?
Idź do ludzi.

— Ludzie?
Nie zrozumieją.
Nie usłyszą.
Nie zobaczą —

Z nim mi
dobrze —

Czuję zimno
Twoich dłoni.

Nie ma Cię.

To nie Ty.

Już
nie ja.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Aura

  Miłość ma ciepłe dłonie, jest niespieszna. Patrzy i widzi, dostrzega. Jest tylko ta chwila. Uśmiech zakwita. Gest płynie. Słowa leczą. Dwoje ludzi. Wspólna przestrzeń. Jedno pole. Obowiązek jest zimny. Z automatu. Robi, co musi. Słowa ranią. Martwe oczy nie widzą. Lepkie, smoliste powietrze. Dwa zjeżone pola. Bez części wspólnej. Rozłam. Miłość jest wyborem. Obowiązek — trwaniem. A trwanie bez serca zamienia żywe ciała w puste formy.
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Ty, która przychodzisz

  Ty, która przychodzisz bez zaproszenia, nie pytasz o status, o wiek, o plany na jutro.   Uczciwa. Bezkompromisowa. Nieprzekupna.   Ty, której jedni się boją, a inni wyczekują. Nieugięta.   Wybierasz sama — czas, miejsce, osobę.   Dla jednych jesteś wrogiem. Dla innych wybawieniem. Dla nielicznych — kochanką ekstatyczną, żegnaną krzykiem ciemności.   Noc Mała Śmierć Otula czernią i cieniem codziennie.   Odchodzi dzisiaj. Jutra nie ma. Jeszcze.   Nowy cykl. Poranek. Trochę inna Ja.   Ty niezmienna — ukryta pod powiekami — Czekasz.   02/03/2026 Dorota D.
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Szarość

  Szarość  szary dzień ludzie bloki szkoła praca dom sama razem sama po cyklu kolejny kolejny szarość Dorota D. marzec 2026   Ten wiersz powstał ze wspomnień uczuć i refleksji (mnie kiedyś), obserwacji powtarzalności codzienności.  
Prześlij komentarz
Czytaj więcej