Pokolenie lat siedemdziesiątych.

Urodzeni za późno,
by skorzystać.
Za wcześnie,
by być zmianą.

Starsi
zahartowani
w piecu zmian
piszą dalej
razem z tymi,
którzy mieli odejść.

Młodzi gniewni
wierzą, że coś zmienią.

Słyszę tylko krzyk
bez działania.

Zmienicie, czekając.
Nie kupcząc sumieniem.

Gdy starzy odejdą
w niepamięć,
ich wojny,
brudna gra,
stary układ.

Nami
się nie przejmujcie.

Dostosujemy się.
Jak zawsze.

Dorota D.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Aura

Miłość ma ciepłe dłonie, jest niespieszna. Patrzy i widzi, dostrzega. Jest tylko ta chwila. Uśmiech zakwita. Gest płynie. Słowa leczą. Dwoje ludzi. Wspólna przestrzeń. Jedno pole. Obowiązek jest zimny. Z automatu. Robi, co musi. Słowa ranią. Martwe oczy nie widzą. Lepkie, smoliste powietrze. Dwa zjeżone pola. Bez części wspólnej. Rozłam. Miłość jest wyborem. Obowiązek — trwaniem. A trwanie bez serca zamienia żywe ciała w puste formy.

Czytaj więcej

Ty, która przychodzisz

Ty, która przychodzisz bez zaproszenia, nie pytasz o status, o wiek, o plany na jutro. Uczciwa. Bezkompromisowa. Nieprzekupna. Ty, której jedni się boją, a inni wyczekują. Nieugięta. Wybierasz sama — czas, miejsce, osobę. Dla jednych jesteś wrogiem. Dla innych wybawieniem. Dla nielicznych — kochanką ekstatyczną, żegnaną krzykiem ciemności. Noc Mała Śmierć Otula czernią i cieniem codziennie. Odchodzi dzisiaj. Jutra nie ma. Jeszcze. Nowy cykl. Poranek. Trochę inna Ja. Ty niezmienna — ukryta pod powiekami — Czekasz. 02/03/2026 Dorota D.

Czytaj więcej

Szarość

Szarość szary dzień ludzie bloki szkoła praca dom sama razem sama po cyklu kolejny kolejny szarość Dorota D. marzec 2026 Ten wiersz powstał ze wspomnień uczuć i refleksji (mnie kiedyś), obserwacji powtarzalności codzienności.

Czytaj więcej

Fragmenty uczuc

Szukaj na tym blogu