Śmierć

 Śmierć wydaje się być tragedią. Na pogrzebach zazwyczaj się płacze, towarzyszy temu tęskonota i żal. Czy myślimy o sobie, czy o osobie zmarłej? No i cóż odpowiedź jest prosta myślimy o sobie, bo kto zapewni nam bliskość, jak sobie poradzimy bez wsparcia osoby zmarłej? Co gorsza nie pomagamy tym naszym żalem i tęskontą ani jej ani sobie.

Według religii chrześcijańskiej po drugiej stronie czeka nas niebo, czyściec lub piekło w zależności od tego jaką osobą byliśmy, co w swoim życiu uczyniliśmy sobie i innym. Jeżeli jest to możliwe udzielany jest osobie umierającej ostatnie namaszczenie, które wymazuje grzechy. Czy faktycznie wymazuje? To kwestia wiary.

 Z całą pewnością śmierć nie jest tragedią dla osoby umierającej o ile zasłużyła na ten chrześcijański raj, jeśli nie, odpokutuje swoje uczynki po drugiej stronie.Co wydaje się dość sprawiedliwe, zwłaszcza gdy za życia, nie zrobiła nic, żeby się zmienić. 

Ja akurat wierzę w reinkarnacje, gdzie ponownie się naradzamy w innej rodzinie, być może innym kraju, czy kontynencie. Wierzę, że mamy dusze i ona jest nieśmiertelna, a nasze życia, są jak zmiana ubrania, gdy stare jest już zużyte lub nie rokuje, żeby w tym "ubraniu" przeżyć, doświadczyć to sobie dusza zaplanowała na to wcielenie.

Tym łatwiej jest uwolnić się duchowi i duszy z tej przestrzeni jaką jest otoczenie w jakim żyła im mniej rzeczy, osób ją tutaj trzyma, zarówno chodzi o osobę zmarłą jak i jej rodzine. Ktoś powiedział "Niech nikt nad trumną mą nie płacze" i to bardzo mądre słowa. Śmierć to wybór duszy, są przecież przypadki śmierci klinicznej, co wydaje się być drugą szansą i ludzie potrafią z niej korzystać, bo z ich opowiadań wynika, że po niej ich życie diametralnie się zmieniło i czasem uaktywniły się u nich dodatkowe dary, jak na przykład jasnowidzenie.

 Ponoć w kulturach pierwotnych osoby, które czuły zbliżającą się śmierć oddalały się w ustronne miejsce, tak, żeby nie przysparzać cierpienia bliskim, to piękne. Wynikało to zapewne z instynktu, bo takie zachowanie można obserwować u zwierząt. 

My to zatraciliśmy, chcemy ratować siebie za wszelką cene, nie chcemy zwykle odejść w spokoju i ciszy, a wręcz odwrotnie. Śmierci towarzyszy strach, potrzeba towarzystwa i atencji. Dlaczego tak bardzo boimy się śmierci, skoro w żadnej religii nie oznacza ona końca? Dlaczego tak bardzo przywiązujemy się do swojego życia i wszystkiego co z sobą niesie? Zwłaszcza gdy czasami nie żyjemy tak naprawde, a wegetujemy?

Muszę tu zacytować jeden z najpiękniejszych wierszy wg mnie: 

Stanisław Korab-Brzozowski 

O przyjdź!

 

O przyjdź, jesienią —

Wdziej szatę lekką, białą, zwiewną,

pajęczą;

Rzuć na hebanowe swoje włosy

perły rosy

Lśniące zimnych barw

tęczą.

O przyjdź, jesienią —

Owiana skargą tęskną, rzewną

żurawi,

W dal płynących szarą niebios tonią,

tchnąca wonią

Kwiatów, które mróz

krwawi.

O przyjdź, jesienią —

W chwilę zmierzchu senną, niepewną —

i dłonie

Swe przejrzyste, miękkie, woniejące

na cierpiące

Połóż mi skronie —

o Śmierci!…

 

Niewątpliwie to co napisałam nie wyczerpuje tematu, może nawet go nie nadgryza, więcej w nim pytań niż odpowiedzi, ale taki jest ten blog, to tylko fragmenty. Tak jak nasze poznanie jest tylko fragmentaryczne i warto o tym pamiętać, warto mieć pokorę dla innych opini, innych doświadczeń i innej wiedzy. 

Grafika: Design by Freepik www.freepik.com